Zaterdag 18 juni 2025 vulde Land van Troost zich met zachte woorden, warme blikken en aandachtig luisteren. In onze groene oase in Essene verwelkomden we Leo Bormans, schrijver, spreker en bekend gelukszoeker, die zijn nieuwe boek De Vallei van Troost kwam voorstellen. Een titel die niet toevallig naadloos past bij de geest van onze plek.
“Troost is geen antwoord, maar een beweging naar elkaar toe,” — zo opende Leo zijn lezing. Die zin raakte meteen de kern. Want troost is precies dat: niet iets oplossen, maar aanwezig zijn. Niet antwoorden, maar luisteren. Niet weglopen van pijn, maar er voorzichtig naast gaan zitten.
Luisteren met hart en ziel
Tijdens de interactieve sessie nodigde Leo iedereen uit om stil te staan bij wat écht luisteren betekent. “We luisteren te vaak om te antwoorden, niet om te begrijpen,” zei hij. En dus oefenden we even — met aandacht, zonder oordeel, met het hart open.
Zijn boek vertelt het symbolische verhaal van een jongen, een rechter en een luisterbeer. De tekeningen tonen uitgestrekte landschappen waarin mensen klein lijken, maar tegelijk krachtig door hun vermogen tot verbinding. Precies zoals we dat hier in Land van Troost elke dag proberen te omarmen.
Een plek waar verdriet mag ademen
Vijf jaar geleden ontstond Land van Troost, zonder subsidies maar met een overvloed aan overtuiging. Oprichtster Marlon Grobben wilde een plek creëren waar mensen hun verdriet kunnen toelaten, omringd door natuur, stilte en zachtheid.
“Troost hoeft niet groots te zijn,” zei Marlon die dag. “Het zit in een boom, een bloem, een blik. Of in de simpele aanwezigheid van iemand die luistert.” Terwijl ze plannen deelde voor nieuwe, duurzame projecten — van een composttoilet tot kleine ecologische ingrepen — sprak er vooral dankbaarheid uit. Voor iedereen die komt, helpt, luistert, en zo mee bouwt aan deze levende plek van verbondenheid.
“We hebben het Goedse gedaan”
Tussen de bomen klonken niet alleen woorden, maar ook verhalen van bezoekers. Zo vertelde Priyani, die onlangs haar adoptiemoeder verloor, hoe deze samenkomst voor haar een onverwachte troost was. “Wat Marlon hier heeft opgebouwd, is uniek. Deze boekvoorstelling was voor mij een warme troost in een moeilijke tijd.” Leo sloot de middag af met een glimlach én een zin die bleef nazinderen: “Gezien de omstandigheden hebben we niet ons beste, maar ons Goedse gedaan.” Een kleine taalswitch, met een grote boodschap. Want zoals hij het zelf zegt: “We leven niet in een samenleving, maar in een samenwording.” En precies dat voel je hier, in Land van Troost — elke dag een beetje meer.
